W sztuce chodzi o rozmieszczanie rzeczy, o wybór, jak usytuować jedną rzecz obok drugiej. Nasz sposób pojmowania i postrzegania przedmiotów zależy od tego, gdzie, dlaczego i jak się w danym miejscu znalazły”.

Haim Steinbach [w:] L’assenza invadente del divino,
Franco Speroni and Luisa Valeriani (red.), Edizioni De Luca, Rzym 2000.

Kontekst determinuje sposób siedzenia, podobnie jak każde społeczeństwo ustala własne zasady funkcjonowania. Poza celem, dla jakiego powstaje dany przedmiot, rodzą się też inne pytania –  od tych związanych z produkcją i środowiskiem naturalnym, przez kulturę, aż po aspekty społeczno-polityczne.

Od momentu pojawienia się Internetu, wraz z postępującą demokratyzacją technologii cyfrowej, design wchodzi na coraz to nowe terytoria – od całkowicie niezauważalnych po maksymalnie widoczne. Zwróćmy uwagę na to, jak rozmywa się definicja designu, jak pytania – czym jest, a czym nie, jakie są jego możliwości i ograniczenia – utrudniają uchwycenie jego istoty. Już w 1976 roku George Nelson, pisząc wstęp do katalogu „MAN transFORMS”, uznał, że taka trudność istnieje: „proszony, by zrobić zbyt wiele, dysponując zbyt skąpymi środkami, zaś [słowa te] zmieniają się, niepostrzeżenie, lecz nieubłaganie, wraz ze zmieniającą się wizją społeczną”.

Kultura wizualna zdominowała naszą komunikację, stąd też celem wystawy jest unaocznienie złożoności pojawiających się współcześnie tematów poprzez zaklasyfikowanie ich do czterech kategorii:

_Digitalizacja: procesy produkcji zyskały na elastyczności dzięki coraz szerszemu zastosowaniu technologii cyfrowych – produkowanie powraca do punktu, w którym oznaczało wymyślanie „rzeczy”. Oddziałuje to na nowe modele produkcji, dystrybucji, biznesu i zachowań. Przejawia się także w kwestiach dotyczących organizacji pracy opartej na procesach, przez filantropię cyfrową, aż po dzielenie się wiedzą. Wskazuje, jak drukowanie przestrzenne staje się opłacalną rynkowo, samodzielną metodą produkcji.

_Geografia: uświadamia z kolei, jak rewolucja cyfrowa przyczynia się do odrodzenia lokalnej wytwórczości i rzemiosła, prowadząc do wzrostu produkcji zarówno lokalnej, jak też globalnej.

_Produkcja: wskazuje bieżące czynniki i zmiany w kierunku spersonalizowanych procesów przemysłowych.

_Typologia: podkreśla to, co sprawia, że krzesło jest krzesłem i co należy brać pod uwagę na etapie jego projektowania.

Wystawa, w ramach której prezentowane są trzydzieści dwa przedmioty, bada zmiany zachodzące w świecie stworzonym przez Człowieka. Obok szesnastu eksponatów umieszczono szesnaście siedzeń. Każda para składa się z „krzesła” zestawionego z innym przedmiotem, będącym jego „analogią”. Celem jest wydobycie najważniejszej, wspólnej cechy obu, czyli „idei”. Wystawa została zaprojektowana na wzór analogowego oprogramowania – systemu reprezentacji opartego na słowach kluczowych i skojarzeniach, w którym „krzesło”naprowadza na kategorię (ideę), a ta z kolei definiuje przedmiot (analogia).

Wystawa ma być narzędziem służącym „widzeniu”. „Punkty widzenia – punkty siedzenia” próbują poruszyć świadomość odbiorcy poprzez odwrócenie ról i nawiązywanie z nim dialogu. Mają skłonić do zastanowienia się, w jaki sposób przedmioty określane są przez realia współczesnego świata.

Kurator: Maria Jeglińska